गॉसिप

कलियुग असो कि कोणतेही युग असो गॉसिप म्हंटले कि बायका हे समीकरण कायम असते. एकाच्या गोष्टी ऐकून दुसऱ्याला सांगितल्याशिवाय या व्यक्तींना चैन पडत नाही असे म्हणतात. पण या सगळ्या गॉसिप वाल्या बायकांचे आद्य गुरु कोण तर चक्क एक पुरुष. काय म्हणता पटत नाही कमाल आहे, हा पुरुष म्हणजे नारद. सतत भ्रमण करणे आणि सगळीकडच्या बातम्या सांगणे याशिवाय त्या बातम्या ऐकून समोरची व्यक्ती कशी आश्चर्यचकित होई याचे जिवंत उदाहरण म्हणजे नारदमुनी. त्यांचे टोपण नाव सुद्धा होतेच कि कळलाव्या म्हणजेच भांडण लावून देणारे. पण कधीतरी त्यांच्यावर हि अशी वेळ येत असेल कि कुठून आपण या प्रसंगात पडलो.

गॉसिप करणाऱ्यांनी नेहमी लक्षात ठेवावे हे एक बुमरँग सारखे शस्त्र आहे जे उलटले तर तुमच्या चांगल्या गोष्टींचा नाश करायला कारणीभूत ठरू शकते.       

     

मिसिंग

    काल दूरदर्शनवर हरवलेले लोकांचे फोटो दाखवत होते. ते बघता बघता एकदम मला एका जुन्या गोष्टीची आठवण झाली. अगदी काल घडली असावी अशी वाटत होती ती. बरीच वर्ष झाली त्या गोष्टीला. ती गोष्ट म्हणजे आमच्या ओळखीच्या  मुलीची गोष्ट.
    ताई जाऊ नकोस ना ग क्लास ला. मनाली सुनीताताईला सांगत होती. अग असे कसे चालेल क्लास नाही बुडवू शकत ग,पण मी लवकर येते हा,तू खेळ तो पर्येंत आणि आजीला त्रास देऊ नको. मनाली एक्दम हिरमुसून गेली होती. ताई स्वतःचे आवरून क्लासला गेली. मनाली खेळत बसली होती. पण तिला हळू हळू कंटाळा यायला लागला.  आजी सुद्धा काम करून थकून गेली होती. तिला झोप कधी लागली कळलेच नाही. आजीचे घर तळ मजल्यावर होते. दरवाजा फक्त लोटला होता बंद करायचा  राहून गेला होता.मग काय मनाली सरळ दरवाजा बाहेर पडली. वय वर्ष दोन फार काही कळण्याचे हे वय सुद्धा नाही. ताई ला शोधायचे हेच फक्त मनात.पण ताई कुठे जाते क्लासला हे कुठे माहित होते मग रस्त्यावर येऊन शोधायला लागली. पण ताईचा क्लास खूप लांब होता मनालीला कसा सापडणार. ती आपली कावरी बावरी झाली. घरापासून खूप लांब आल्यामुळे आता परत कसे जायचे ते सुद्धा कळत नव्हते तिला. तेवढ्यात एका शाळेत जाणाऱ्या मुलीने तिला पहिले आणि विचारले काय ग काय करते आहेस इथे तुझे घर कुठे आहे तर मनालीला फार काही सांगता येईना. ती फक्त एवढेच म्हणली कि माझ्या घरी समोर समोर जिना आहे त्या मुलीने २-३ सोसायटी दाखवल्या पण मनाली म्हणाली हे तिचे घर नाही. मग त्या मुलीने  मनाली ला पोलीस स्टेशन मध्ये सोडले.
    इथे सुनीता ताई घरी आली आणि बघते तर काय मनाली घरी नाही. तिने आजीला उठवले आणि सांगितले तशी आजी एकदम  घाबरून गेली. काय करावे सुचेना. मग सुनीता ने आईला फोन केला. मग आजी आणि आई पोलीस स्टेशनला गेल्या. तिथे त्यांनी प्रश्न विचारून भंडावून सोडले. कुठला ड्रेस घातला होता, किती उंची,कशी हरवली काय झाले आणि मग त्यांनी आजूबाजूच्या पोलीस स्टेशन वर कळवले. एका पोलीस स्टेशन ने अश्या वर्णनाची मुलगी आहे आमच्याकडे हे सांगितल्यावर सगळे तिकडे गेले. आणि पहिले तर मनाली छान  बिस्कीट खात बसली होती. आई दिसल्यावर लगेच आई करून बिलगली मग त्यांनी सगळी चौकशी केली पोलिसांची खात्री पटल्यावर त्यांनी मनालीला तिच्या आई आणि आजी कडे सुपूर्त केले.

डायरी

आज जुनी डायरी हाती लागली आणि  जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. पहिल्यांदा डायरी लिहायची म्हणजे काय करायचे असा प्रश्न पडला होता. मग त्यात इतक्या गोष्टी लिहिल्या गेल्या कि आता वाचताना अगदी धमाल वाटते आहे. आनंद दुःख कुरबुरी छोट्या छोट्या गोष्टी त्या वेळी लिहिल्या आहेत ज्या आज वाचल्या तर वाटते आपण लहान पणी किती बालिश होतो ना. छोट्या छोट्या गोष्टी सुद्धा किती महत्वाच्या वाटतात जसे कि नवीन ड्रेस, खेळणी, साजरे केलेले वाढदिवस सगळे एकदम डोळ्यापुढे उभे राहिले. माझ्या आवडी निवडी ज्या दर वर्षी बदलत जायच्या. आणि मग त्याच्या नुसार काय व्हायचे  भविष्यात ते सुद्धा बदलायचे.

   अभ्यास कसा करायचा, अक्षर कसे सुधारावे ,बुद्धिबळ छान  कसा खेळायचा, मेक अप कसा करावा, रेसिपी सुद्धा लिहून ठेवल्यात, अंकशास्त्र कसे वापरावे, त्याशिवाय माझ्या जुन्या कविता सुद्धा सापडल्या आणि वाटले कि खजिनाच सापडलाय.         

चारोळी

रुठिये न हमसे
बाते तो कीजिये
दिल बेचैन है मेरा
आपकी याद में

यादो का सफर
कितना है सुहाना
जिंदगी के हर पल का
एक छोटासा फ़साना

होतो पे मुस्कराहट
आँखों में ये नमी
कौन सी ये बात
जो आपके दिल मे  छुपी है

एक हसींन इत्तेफाक था
आपका चले आना
दुःखभरा एहसास था
आपका वो चले जाना

दिल खामोश है
कुछ भी नहीं कहता
तेरी यादो के सिवा
अब इसमे कुछ भी नहीं रहता


दिल देंगे क्या आप
है क्या शुअर
वरना हम ढूंढ लेंगे
दूसरा कोई घर


हाल पूछो जरा
इन जनाब का
दे चुके है दिल
वो अपनेआपका


दिल की बात आये होटो पर
ऐसी हमारी हिम्मत कहा
समझ जाये वो दिल की बात
ऐसी खुशनसीब किस्मत कहा

अंजली गोखले 

ज्योतिष

   कुठलाही विषय शिकायला सुरवात केली की कुणी त्याला मास्टर समजत नाही बर का? पण त्याला ही काही अपवाद असतातच, आणि मग जे शिकले त्याची प्रचिती समोरच्याला हवी असते.  मग शिकणाऱ्याची तारांबळ उडते; की त्याला काय सांगावे हेच समजत नाही.
   आता तुमच्या मनात आले असेल की असा कोणता विषय आहे जो शिकणार म्हंटल्यावर लोक आपल्या मागे लागतील. तर हा विषय आहे "ज्योतिष". नुसते ज्योतिष शिकतोय असे म्हंटले की लोक लगेच विचारतात कोणता प्रकार? मग कोणी हात दाखवू लागते तर  कोणी पत्रिका. त्यांना लगेच घाई होते की कधी एकदा समोरची व्यक्ती  आपले भविष्य सांगेल.जर  त्याला सांगितले की 'अरे आता तर शिकायला सुरवात केली! तर लगेच म्हणतो ' ते ठीक आहे पण काहीतरी तर कळत असेल ना,  सांगा की जरा '. अश्या वेळी कळत नाही हसावे की रडावे.         

इ साहित्य -एक नजराणा

     मी वाचाळ गटात मोडणारी, आता तुम्ही म्हणाल हे काय प्रकरण असते? तर मी एवढेच सांगीन कि प्रत्येकाला कसली तरी आवड नक्की असते.  तर मला वाचायची आवड आहे. मला वाचन आवडते म्हणून वाचाळ.  म्हणजे पुस्तकांची डाय हार्ड फॅन बर का. पुस्तक दिसले कि ते वाचल्याशिवाय चैन हि पडत नाही आणि मोह सुद्धा आवरत नाही. मग मी शोधत राहते नवीन नवीन वाचण्याच्या पद्धती,तुम्ही  सुद्धा आता विचारात पडला असाल ना म्हणजे काय असते. म्हणजे छापील पुस्तकच नाही तर इ -पुस्तके आणि अगदी ऑडिओ पुस्तके सुद्धा मी आवडीने वाचते आणि ऐकते. आता तर पुढे जाऊन या पुस्तकांच्या लेखकांचे इंटरव्ह्यू घ्यायचा सुद्धा विचार आहे. पण त्याही पेक्षा माझ्यासारख्या वाचाळ मित्रांना एकत्र आणण्याचा माझा मानस आहे.

   अरे हो पण हे सगळे सांगताना मूळ मुद्दा बाजूला राहिला. अश्या वाचन वेड्या लोकांना एकत्र आणणारा ग्रुप म्हणजे इ- साहित्य. दर्जेदार पुस्तके आणि ती हि मोफत. मी तर हि पुस्तके वाचून खूप फिदा झाले आहे ह्या प्रकल्पावर. एकाच वेळी दीड  लाख लोकांपर्येन्त पोचणाऱ्या या साहित्य यज्ञात तुम्ही हि नक्की सामील व्हा.  

http://www.esahity.com/             

बकेट लिस्ट -जॅक निकोल्सन, मॉर्गन फ्रीमन

       एक दिवस सकाळी उठल्यावर तुम्ही कामाला गेलात आणि तुम्हाला फोन येतो कि तुम्हाला कॅन्सर झाला आहे काय वाटेल तुम्हाला.  अशीच सुरवात होते या सिनेमाची आणि उलगडत जातो २ वेगवेगळ्या पार्श्वभूमी असलेल्या कॅन्सर पेशंट चा प्रवास.
        रोज चे  झालेले औषधोपचार,  असह्य होत जाणारा त्रास, आजूबाजूंच्यांची सहानुभूती, लोकांचा बदललेला अँप्रोच, भेटायला येणारे नातेवाईक हे सगळे चालू होते. ह्या दोन पेशंट ची मैत्री होते. आणि हळू हळू  एकमेकांची विचारपूस सुरु होते. कोल हा एक बिझनेसमॅन आणि कार्टर हा एक मेकानिक. घर, नातेवाईक, आयुष्यातील निरनिराळे प्रसंग एकमेकांबद्दल चौकशी सुरु होते. केमोथेरपि चे त्रास हे सगळे सुरु होते. दोघांनाही सांगितले जाते कि आता त्यांचे  आयुष्य जास्तीत जास्त ६ महिने बाकी आहे .हे ऐकल्यावर दोघांना त्रास होतोच. ते अस्वस्थ होतात.
    एक दिवस कार्टर एक लिस्ट तयार  करतो ज्याला तो बकेट लिस्ट म्हणतो . पण २-३ गोष्टी लिहिल्यावर त्याचा इंटरेस्ट निघून जातो आणि तो कागद फेकून देतो. तो कागद कोल  च्या हाती लागतो आणि तो हट्ट धरतो कि आपण मिळून हि लिस्ट कंप्लिट करावी. कार्टर ची बायको अडवायचा प्रयत्न करते पण तो म्हणतो इतकी वर्ष मी इतरांसाठी जगलो आता मी स्वतःसाठी जगणार आहे.आणि सुरु होतो एक प्रवास मृत्यू आधी आवडत्या गोष्टी पूर्ण करण्याचा.
     
   हा सिनेमा  आपल्या सगळ्यांसाठी एक वेगळाच धडा देणारा आहे. कारण जो पर्येंत आपल्याला मरणाची वेळ माहित नसते आपण सगळ्या गोष्टी उद्यासाठी किंवा भविष्यासाठी ठेवत असतो. आणि अचानक जाणवते आपल्या कडे आता वेळ च नाही तेव्हा जाणवते कि बऱ्याच गोष्टी करायच्या राहून गेल्या. आणि मग सुरु होते आपली धावपळ आवडत्या गोष्टी पूर्ण करण्याची.
 मृत्यूनंतरची शांतता  भीतीदायक वाटते. एक रिकामपण येते , सगळे बरोबर असण्याची गरज अचानक संपून जाते.  म्हणूनच आज पासून जगायला सुरवात  करा आणि आवडत्या  गोष्टींचा आस्वाद घ्यायला  विसरू नका